خدا را دوست دارم چون بدون آن زندگی نیست

زندگی را دوست دارم چون بدون آن عشق نیست

عشق را دوست دارم چون بدون آن تو نیستی

و تو را دوست دارم چون بدون تو من نیستم

هرگز به پایان را نمی اندیشیدم

چرا...که می دانستم بی تو

در انتهای راه خبری نخواهد بود

بی تو...در انتهای هیچ چیز

خبری نخواهد بود

من فقط...از پایان تو می ترسیدم

پایان تو...سرآغاز مرگ تدریجی من

بود

و بستن دفتر شعرم برای همیشه

حال... از تو می خواهم

آغاز کنی ابتدا را

چون...همان لحظه های که ترا...در زیر باران

دیدم

به پایان راه نیندیشیدم

حال می خواهی آغاز کنی

همان پرواز را آغاز کنی

از لحظه شروع

لحظه سلام و درود

از لحظه تلافی نگاه دو همزاد

در زیر باران شروع کنی

و چون من...به پایان راه نیندیشی

که اندیشیدن به پایان راه

شور پرواز بی پروا را در ما خواهد کشت

امتداد لحظه هایم تکرار همیشه با تو بودن است پس همیشه بمان

چرا که وجودت تنها بهانه زندگی من است با من بمان وآفتاب وجودت

را از من مگیر تا ابد دوستت دارم

عشق تنهایک بار برای هر کسی می آید وبرای تمام عمرش می ماند و در نهایت خواهد رفت

تا ما برویم تنها برای قلب تو که اولین واخرین حکایت بی انتهای عشقم هستی می نویسم که دوستت دارم

در کنارم بمان که بی تو برگهای شادیم می ریزد .به خاطر مهربانی های بی دریغت از تو قدردانی می کنم.

عشق یعنی سوختن یا ساختن

عشق یعنی زندگی را باختن

عشق یعنی انتظار در انتظار

عشق یعنی هر چه بینی عکس یار

عشق یعنی در فراقش سوختن

عشق یعنی دیده بر در دوختن

عشق یعنی لحظه های انتظار

عشق یعنی لحظه های ناب ناب